Konteksty mitologiczne

1. Mit o Syzyfie jest najważniejszym punktem odniesienia, ponieważ Camus poświęcił mu esej filozoficzny. Syzyf został skazany na wieczne wpychanie głazu na szczyt, skąd ten spadał.

Aspekt	Mit o Syzyfie	Dżuma i Dr Rieux
Wyrok/Kara	Wieczna, bezcelowa praca (wpychanie głazu).	Wieczna, bezcelowa walka z dżumą („bakcyl nigdy nie umiera”).
Świadomość	Syzyf osiąga tragiczny heroizm w momencie zejścia po głaz – wie, że jego praca nie ma sensu, ale ją podejmuje.	Rieux wie, że dżuma zawsze powróci. Podejmuje walkę z uczciwości i świadomości absurdu.
Bunt	Bunt świadomości – Syzyf jest „szczęśliwy” w swoim buncie; nie jest ofiarą, lecz panem chwili.	Etyka czynu – Rieux buntuje się przeciw absurdowi poprzez działanie i solidarność, akceptując porażkę jako nieuchronną.

Wniosek:

Najwyższy heroizm polega na akceptacji absurdu i świadomej kontynuacji beznadziejnej pracy.

2. Mit o Prometeuszu, który wykradł ogień bogom i został ukarany za miłość do ludzi, odnosi się do poświęcenia i czynu wbrew siłom wyższym.

Aspekt	Mit o Prometeuszu	Dżuma i walka Rieuxa/Tarrou
Niezgoda na Zło	Prometeusz wbrew woli bogów (Zeusa) działa na rzecz dobra ludzkości (daje ogień, cywilizację).	Rieux wbrew woli Absolutu/Absurdu (dżumy) walczy, by ograniczyć cierpienie i utrzymać ludzką godność.
Konsekwencje	Prometeusz ponosi cierpienie i karę (przykuciem do skały).	Rieux i Tarrou ponoszą cierpienie, wyczerpanie i utratę (śmierć Tarrou).

Wniosek:

Jest to ujęcie heroizmu ofiarniczego – gotowości do poświęcenia w imię miłości bliźniego. Rieux jest laickim Prometeuszem, który walczy z cierpieniem bez nadziei na boską nagrodę.

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8