Święty Aleksy. Książę, który został żebrakiem
Niezwykła historia świętego Aleksego
Święty Aleksy to jedna z najbardziej charakterystycznych i paradoksalnych postaci średniowiecznej Europy. Był rzymskim księciem, dziedzicem ogromnej fortuny i wpływowym arystokratą, który to urządzenie porzuciło niewyobrażalne zasoby, władze i pierwotnie dystrybuowana, aby zapewnić życie administratora jako anonimowy żebrak. Jego historia, będąca świadomym odkrycia wszystkich doczesnych, jest jednym z najpotężniejszych realizacji średniowiecznego ideału świętości – niebiańskich chwały w najgłębszym ziemskim upokorzeniu wartości.
Złota młodość w Rzymie
Aby w pełni zrozumieć ogrom ofiar Aleksego, należy najpierw poznać jego pochodzenie i wczesne życie, które odbyło się w luksusie i dostatku.
1. Pochodzenie: Aleksy urodził się w jednej z najpotężniejszych rodzin w Rzymie.
◦ Ojciec: Eufamijan, znaczący i wpływowy rzymski pan, cieszący się wielkim znaczeniem.
◦ Matka: Aglijas, kobieta znana ze swojej wielkiej pobożności i miłosierdzia.
◦ Narodziny: Był długo wyczekiwanym synem. Jego rodzice przez wiele lat modlili się do Boga o potomka, a Aleksy był odpowiedzią na ich żarliwe prośby.
◦ Młodość: Przez 24 lata żył w pałacu. Mimo to od ostatniego roku odznaczał się pobożnością, wyróżniającą się religijnością.
2. Małżeństwo: Na wniosek ojca Aleksy miał poślubić Famijanę. Ślub ten miał przypieczętować jego znaczenie i scementować wpływ jego rodu w mieście.
Radykalna decyzja: Wybór dróg do świętości
W życiu Aleksego są wydarzenia, które uwiarygadniają jego decyzję i – heroiczny czyn.
1. Rozmowa z żoną: W noc poślubną Aleksy wyjawił Famijanie swój zamiar odejścia.. Oznajmił, że postanowił porzucić życie doczesne, pełne oddanie się służbie Bogu.
2. Symbol pierścienia: Wrócił żonie swój ślubny pierścień. Dziesięć gestów symbolizowało ich wspólne królewskie życie i to, że ich prawdziwe, duchowe zjednoczenie następuje w „niebieskim królestwie”. Powiedział jej, że spotykają się ponownie w niebie.
3. Ucieczka od świata: Tej samej nocy Aleksy potajemnie opuścił dom. Zabrał ze sobą tyle złota i srebra, ile był w stanie unieść, tylko po to, by po dotarciu do obcego kraju rozdać całe bogactwo, kapłanom i żakom. W ten sposób rozpoczął swoje nowe życie, realizując ideał fuga mundi (ucieczki od świata), który nie polega jedynie na fizycznym odcięciu się od spraw doczesnych, ale na całkowitym pogrążeniu się w modlitwie i kontemplacji. Jest to symboliczne zerwanie z życiem dworskim i ucieczka od vanitas (marności świata).
Decyzja Aleksego była początkiem jego odrębnej i trudnej drogi ascety – człowiek rywalizujący do udziału poprzez skrajne wyrzeczenia.
Czym jest asceza? Droga Aleksego
Życie świętego Aleksego jest modelowym przykładem ascezy.
Definicja ascezy:
| Zasada ascezy | Akcja świętego Aleksego |
| Wyrzeczenia się bogactwa | Rozdał cały swój majątek, kapłanom i żakom, żył w skrajnym ubóstwie. |
| Umartwianie ciała | Dobrowolnie cierpiał głód, chłód i przez wiele lat, kżył jako żebrak na progu kościoła. |
| Pokora i unikanie sławy | Gdy w Laodycei, gdzie spał pod kościołem, Matka Boska zstąpiła z obrazu i nakazała wpuścić go do środka, lud rozpoznał w nim męża świętego. Aleksy, unikając sławy, natychmiast rozpoczął życie w ukryciu. |
| Cierpliwe znoszenie upokorzeń | Przez 16 lat znosił drwiny i poniżenie od służby we własnym domu, nie ujawniając swojej tożsamości. |
Po latach tułaczki Aleksy wrócił do Rzymu, gdzie rozpoczęły się najbardziej radykalne i poruszające się etapy jego ascetycznego życia.
Nierozpoznany pod własnym dachem
Ostatnie lata życia Aleksego są świadectwem jego wyjątkowej determinacji i głębi poświęcenia, a wyjątkowej bolesnej ironii losu.
1. Powrót do Rzymu: Po wielu latach tułaczki Aleksy, nie do poznania przez trudy żebraczego życia, wrócił do swojego rodzinnego miasta. Pod bramą pałacu spotkał własnego ojca, pogrążonego w żałobie po zaginionym synu. Nie ujawniając, kim jest, prosił go o jałmużnę w imieniu Aleksego.
2. Codzienne upokorzenie: Mimo tego tragicznego spotkania Aleksy pozostał na terenie posiadłości. Ojciec, nie rozpoznał w nim syna. Aleksy musi zamieszkać pod schodami pałacu. Przez następne 16 lat Aleksy żył w miejscu, gdzie wylewano pomyje i nieczystości. Codziennie był poniżany i wyśmiewany przez służbę, nieświadomą, że dręczy dziedzica rodu. On znosił wszystko z pokorą i cierpieniem, ofiarowując swoje cierpienie Bogu.
3. Testament życia: Czując śmierć, Aleksy poprosił o papier i atrament. Zapisał historię swojego życia w liście, którą po śmierci ściska w dłoni.
Prawdziwa tożsamość i świętość Aleksego została ujawniona dopiero po jego śmierci, a poprzedzają ją niezwykłe znaki.
Śmierć i cudowne znaki
Śmierć Aleksego była momentem, w której Bóg potwierdził jego świętość poprzez cudy, które wstrząsnęły całym Rzymem.
1. Cuda pośmiertne: W chwili jego śmierci wydarzyły się trzy niezwykłe wydarzenia:
1. Samoistne bicie dzwonów: Wszystkie dzwony w Rzymie biły.
2. Uzdrawiający zapach: Jego martwe ciało zaczęło być wydzielać, różaną woń, która była cudowna – każdy chory, który się do niego zbliżył, natychmiast odzyskiwał zdrowie.
3. Tajemnica listu: Nikt – ani cesarz, ani biskup, ani najwięksi dostojnicy – nie był w stanie wyjąć listu z zaciśniętej dłoni zmarłego. Tylko jego żonie, Famijanie się to udało. Był to znak, że ich duchowa więź została przez Boga pobłogosławiona.
2. Odkrycie prawdy: Gdy Famijana odczytała list na głos, wszyscy – w tym jego zrozpaczeni rodzice – poznali prawdę o żebraku spod schodów. Historia jego życia dopełniła się.
Wzorzec średniowiecznego świętego
Historia życia świętego Aleksego jest modelowym przykładem literatury parenetycznej – dzieła, które miały na celu promowanie i nauczanie idealnego wzorca osobowego. Dla ludzi średniowiecza Aleksy był ascetą, który odrzucił wszystko, co doczesne, i w pełni poświęcił się Bogu. Jego ofiara – rezygnacja z bogactwa, miłości i godności jest postrzegana nie jako tragedia, lecz jako dowód heroizmu.
fAInelekcje 