Informacje wstępne
„Legenda o świętym Aleksym” to kluczowy utwór polskiej i europejskiej literatury średniowiecznej. Jest to przykład idealnego wzorca świętego ascety i jednocześnie jeden z najstarszych zachowanych tekstów w języku polskim.
| Aspekt | Opis |
| Gatunek | Legenda o świętym (inaczej hagiografia) – utwór opowiadający o życiu, cudach i śmierci osoby uznanej za świętą. Należy do gatunku epickiego. |
| Czas powstania (tekst polski) | XV wiek (prawdopodobnie początek), choć pierwowzory (łaciński i syryjski) są znacznie starsze. |
| Język | Staropolska proza rymowana (wersja polska ma charakter wierszowany, ale prosta budowa i rymowanie ułatwiały zapamiętywanie). |
| Główny bohater | Święty Aleksy – rzymski patrycjusz, syn Eufamiana i Aglijas. |
| Motyw przewodni | Ascesis (asceza) – dobrowolne, ekstremalne wyrzeczenie się dóbr doczesnych (bogactwa, rodziny, kariery) w celu osiągnięcia doskonałości duchowej i zbawienia. |
| Wzorzec osobowy | Miles Christi (Żołnierz Chrystusa), ale w sensie duchowym – porzuca życie rycerskie/dworskie na rzecz cierpienia i świętości przez poniżenie. |
fAInelekcje 